Η ΧΩΡΑ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

Dream Land – Η Χώρα τών Ονείρων

Η Χώρα των Ονείρων δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά το 1844 στο Graham’s Magazine. Η αίσθηση της απώλειας και της αγωνίας που κυριαρχεί στη “Χώρα των Ονείρων”, είχε ως αρχική πηγή έμπνευσης ένα ποίημα που ο Poe είχε εκδώσει 17 χρόνια νωρίτερα, το 1827, με τίτλο “A Dream.”

Περιγράφει την άφιξη ενός ταξιδιώτη σε μια παράξενη χώρα που είναι στοιχειωμένη από κακά πνεύματα στην οποία βασιλεύει η Νύχτα. Ωκεανοί, βουνά, κοιλάδες, δάση και σπηλιές συνθέτουν αυτό το βίαιο και συναρπαστικό αλλά τόσο παράξενο και μοναχικό κόσμο.

Καθώς o αφηγητής κινείται μέσα σε αυτό το παράξενο τοπίο, τίποτα δεν είναι όπως θα έπρεπε. Οι ωκεανοί δεν έχουν ακτές και το νερό ανεβαίνει για να αγγίξει τον γεμάτο φωτιά ουρανό. Στο τέλος της διαδρομής συναντά φαντάσματα φίλων που έχουν πεθάνει εδώ και καιρό.

Παρά τις σκοτεινές και τρομακτικές εικόνες που περιγράφονται στη “Χώρα των Ονείρων”, ο αφηγητής παραμένει αισιόδοξος ότι μέσα στο σκοτεινό αυτό βασίλειο που είναι γεμάτο φαντάσματα και απόκοσμα τοπία, υπάρχει ένα ήσυχο και όμορφο μέρος στο οποίο μπορούν να φτάσουν οι άνθρωποι και να βρουν παρηγοριά στη λύπη τους. Και αυτός ο τόπος σωτηρίας δεν εμφανίζεται παρά μονάχα στα όνειρά τους.

DREAM – LAND

By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have reached these lands but newly
From an ultimate dim Thule —
From a wild weird clime that lieth, sublime,
Out of SPACE — out of TIME.

Bottomless vales and boundless floods,
And chasms, and caves, and Titan woods,
With forms that no man can discover
For the dews that drip all over;
Mountains toppling evermore
Into seas without a shore;
Seas that restlessly aspire,
Surging, unto skies of fire;
Lakes that endlessly outspread
Their lone waters — lone and dead, —
Their still waters — still and chilly
With the snows of the lolling lily.

For the heart whose woes are legion
‘Tis a peaceful, soothing region —
For the spirit that walks in shadow
‘Tis — oh ’tis an Eldorado!
But the traveller, travelling through it,
May not — dare not openly view it;
Never its mysteries are exposed
To the weak human eye unclosed;

By a route obscure and lonely,
Haunted by ill angels only,
Where an Eidolon, named NIGHT,
On a black throne reigns upright,
I have wandered home but newly
From this ultimate dim Thule.

H Xώρα των Ονείρων

Σε ένα σκοτεινό και μοναχικό δρόμο
Στοιχειωμένο μόνο από δαιμονικούς αγγέλους
Ένα είδωλο που ονομάζεται Νύχτα
Σε ένα μαύρο θρόνο βασιλεύει
Έχω φτάσει σε αυτά τα μέρη
Από μία μακρινή και σκοτεινή Θούλη
Από ένα βασίλειο που απλώνεται μεγαλειώδες
Πιο πέρα απ το Διάστημα , πιο πέρα κι από το Χρόνο.

Βυθισμένες κοιλάδες και ατελείωτοι κατακλυσμοί
Και βάραθρα και σπηλιές και Τιτάνια Δάση
Που ανθρώπου μάτι να τις ανακαλύψει δε μπορεί
Γιατί τα κρύβει η πάχνη που απλώνεται παντού.
Βουνά που γκρεμίζονται για πάντα
Μέσα σε θάλασσες που δεν έχουν ακτή.
Θάλασσες που πασχίζουν να ανέβουν ψηλά
Και εκτοξεύονται στον πύρινο ουρανό.
Λίμνες που απλώνουν τα νερά τους
Τα μοναχικά νερά τους, μόνα και νεκρά
Τα ασάλευτα νερά τους , ακίνητα και παγωμένα
Από το χιόνι των λευκών κρίνων που κρέμονται από πάνω τους.

Για τη δυστυχισμένη και πικραμένη καρδιά
Εκεί θα βρει ηρεμία και ανάπαυση
Για το πνεύμα που περπατά μέσα στη σκιά
Είναι η Γη της Απαγγελίας
Μα ο ταξιδευτής που τη διασχίζει
Δεν τολμά να την κοιτάξει φανερά
Τα μυστήρια της είναι κρυμμένα από ανθρώπου μάτι.

Ήχος 1

Ήχος 2

Ήχος 3

Ήχος 4

‹ ›

Επιστροφή

Χάρτης Αφήγησης

Συνέχεια

violetlouise.com